Doojigger.net

13Jun10

Schaamteloze reclame voor een handige site met tips om uw computergebruik te optimaliseren!

www.doojigger.net

Advertenties

Weinigen kunnen de oneindige leegheid van alleen zijn aan.
Het altijd met iedereen en nooit met iemand op de baan.

De tijd die je niet per week, maar per minuut moet invullen.
De wijven die je bij elkaar moet lullen.

De zieke boel die tot je habitat verwordt.
De kots, de schijt, het gort.

De oneindige leegheid, die vrijheid wordt genoemd
en er voor iedereen is, maar voor niemand werd bedoeld.


Eén : Bij de totstandkoming van de kater dienen grote hoeveelheden alcohol ingenomen te worden.

Twee : Om een goede verwerking van de ingenomen producten te garanderen is het aangewezen tien tot twaalf uur te slapen.

Drie : Een kater is een positief gegeven.  Elke kater wordt immers gekenmerkt door de overgang van een negatief naar een positief gevoel.  De gedachte dat men er tegen de avond weer bovenop zal zijn kan een grote troost betekenen.

Vier : Kakken.  Het is uiterst noodzakelijk de schadelijke stoffen af te scheiden.

Vijf : Een raam openzetten en de frisse lucht diep in- en uitademen gedurende vijf tot tien minuten.

Zes : Maak een wandeling, bij voorkeur een boswandeling van 30 tot 120 minuten.

Zeven : Vermijd medicatie.  Het gebruik van pillen en poedertjes bij het trotseren van de kater is een teken van mentale zwakte en lafheid.

Acht : Drink water tot het je mishaagt en drink vervolgens nog meer water.

Negen : Kotsen is oké.

Tien :  Verplicht jezelf de volgende avond opnieuw te drinken.  Katers leren verwerken is een marathon, geen sprint.


Sebastiaan

11Okt07

Zwijgend overpeinsde Sebastiaan hoe ongelooflijk klote hij het had gevonden zijn hele leven af te hangen van Jan en alleman. Hij had zijn jeugd ervaren als een voortdurend tekort aan vrijheid. Volwassenheid leek hem veel beter te liggen dan het betuttel waarvan hij zich zijn jonge leven lijdend voorwerp had gevoeld. Sebastiaan was een man die ervan hield keihard op zijn bek te gaan en had aldus niemand nodig om hem te beschermen, of toch veel minder dan wie dan ook van zijn leeftijd. Zo was het altijd geweest en zo was het ook nu nog. Terwijl vrienden de met mondjesmaat toegediende vrijheid als een frisse wind ervaarden, bleef Sebastiaan vergeefs naar lucht happen. Enkele malen had hij gedacht een zielsgenoot ontmoet te hebben. Dat soort mensen leek achteraf het verstand te ontbreken om zijn lijden te kunnen delen. Ze zochten vrijheid op een egoïstische en ondoordachte manier. Zo lieten sommigen alles achter om in een ver land vrij te zijn. Ironisch genoeg kwamen ze vaak in een ondemocratisch gebied uit waar vrijheid zelfs niet in de hoofden van mensen bestond. Hij had hen idioten genoemd omdat ze van oordeel waren dat hen thuis onrecht was aangedaan. Sebastiaan besefte dat zijn geliefden veeleer bescherming wilden bieden dan vrijheid ontnemen. Hoe kon hij dan deze mensen de rug toekeren of kwetsen? Dat kon hij niet. Hij zat gevangen in een web van liefde.


Een avondje Antwerpen met een paar oerdegelijke vrienden leek me wel wat.  De trein herinnerde me er aan hoe ontzettend graag ik stinkend rijk zou worden.  Een pauper als ik krijgt immers een accute darmontsteking bij het betalen van acht euro voor een enkel ticket naar Antwerpen.  Maar goed, na een jaar in Gent gewoond te hebben trok het charisma van een echte grootstad als Antwerpen mij over de streep de trip alsnog te bekostigen.  Aangekomen in de stad der sinjoren werd ik overrompeld door het majestueuze station dat deze plaats rijk is.  Dit mede doordat de statie in Gent eerder iets wegheeft van een museum -hoe zag een station er tweehonderd jaar geleden uit-  Gezellig heet dat dan.  Toen ik binnenkwam in de aardige woonst werd ik terstond verrast door de aanwezigheid van twee oude kennissen.  Ik vroeg me af of dit een aangename, dan wel een onaangename verrassing was.  Dat wist ik gauw toen de twee kakelende wijven van weleer nog steeds twee zanikende vrouwmensen bleken.  Zij hebben al zoveel oninteressants meegemaakt dat ze op een dag besloten de rest van hun leven er niet toe doende herinneringen op te halen en mensen als mij het bloed van onder de nagels te persen.  Gelukkig waren er nog een aantal mannen in het gezelschap alsook  één vrouw die zich op een onverstoorbaar stijlvolle wijze distancieerde van het walgelijke tweetal en zich met een mysterieuze stilte omhulde.  De mannen dronken veel en grapten er op los.  Ook ik waagde me na enkele biertjes zo nu en dan aan een grapje:

Iemand die ik nog niet kende : Waar studeert Rupert?

Vriend: In Gent

Rupert: Nee, in Deinze.

Met luid gelach werd deze grap onthaald en rond 4 uur in de ochtend kwam de sfeer er pas echt goed in.  Ik had net tien euro verloren met het pokeren en besliste een vleugje cynisme in mijn spreekstijl binnen te laten.  Enkele scherpe opmerkingen die iedereen die ze diende te verstaan, verstond terwijl het omgekeerde waar was bij hen die ze beter niet verstonden verlieten mijn mond.  En tegen het uur dat de gemiddelde bureaucraat de werkvloer betreed zochten de verlichte studenten strompelend de troost van een koud bed of een schamele zetel op.