Sebastiaan

11Okt07

Zwijgend overpeinsde Sebastiaan hoe ongelooflijk klote hij het had gevonden zijn hele leven af te hangen van Jan en alleman. Hij had zijn jeugd ervaren als een voortdurend tekort aan vrijheid. Volwassenheid leek hem veel beter te liggen dan het betuttel waarvan hij zich zijn jonge leven lijdend voorwerp had gevoeld. Sebastiaan was een man die ervan hield keihard op zijn bek te gaan en had aldus niemand nodig om hem te beschermen, of toch veel minder dan wie dan ook van zijn leeftijd. Zo was het altijd geweest en zo was het ook nu nog. Terwijl vrienden de met mondjesmaat toegediende vrijheid als een frisse wind ervaarden, bleef Sebastiaan vergeefs naar lucht happen. Enkele malen had hij gedacht een zielsgenoot ontmoet te hebben. Dat soort mensen leek achteraf het verstand te ontbreken om zijn lijden te kunnen delen. Ze zochten vrijheid op een egoïstische en ondoordachte manier. Zo lieten sommigen alles achter om in een ver land vrij te zijn. Ironisch genoeg kwamen ze vaak in een ondemocratisch gebied uit waar vrijheid zelfs niet in de hoofden van mensen bestond. Hij had hen idioten genoemd omdat ze van oordeel waren dat hen thuis onrecht was aangedaan. Sebastiaan besefte dat zijn geliefden veeleer bescherming wilden bieden dan vrijheid ontnemen. Hoe kon hij dan deze mensen de rug toekeren of kwetsen? Dat kon hij niet. Hij zat gevangen in een web van liefde.

Advertenties


2 Responses to “Sebastiaan”

  1. Hoe zou het nog zijn met… die spin uit dat gedichtje?

  2. @nietje
    Niet goed…de spin Sebastiaan is het niet goed vergaan!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: