Thuis

03Sep07

Twee maand ondergedompeld in de hitte van de Maghreb, het feestgedreun van toeristen temidden van bitse arabische karakters. Het voelt goed thuis te komen. De frieten en het bier smaken nog steeds en dierbaren blijven dierbaren. Ik besluit mijn lezers in te lichten dat het 60 dagen durende heroïneshot van party’en uitgewerkt is. Dat ik vanaf vandaag weer op geregelde basis mijn onzin zal ventileren via het coolste medium der media. The world wide web. En dat ik nu mijn oogjes sluit om te dromen over alles. Wat was en wat nog komen zal.


Omdat hij geslaagd is en momenteel dus keihard feest!


Gesprekken

04Jul07

Gesprekken zijn soms bokspartijen en soms voetbalmatchen.  Zinsneden worden dan mokerslagen of scherpe tackles.  En na een tackle glimlachend naar het publiek lonken is wel het liefste dat ik doe.  De opponent blijft geveld achter en verkrampt terwijl hij net niet natrapt.  Want wie natrapt krijgt rood en kan dientengevolge geen beschaafd gesprek voeren.  Een gentleman loopt op het randje zonder vallen. Elke zet blijft even vrolijk als zeker.  Tot een van beiden versuft dreigt achterover te donderen.  De ander springt naar voren en vangt zijn dappere tegenstander op.  Soms zijn gesprekken als strandpaletjesspelletjes.  Met de voetjes in de branding de zon laten zien dat wij twee verliefd zijn en daarom het balletje via wisselwerking naar elkaar toespelen.  Zo lief kan het zijn en ook zo gemeen.  Ik hou van gesprekken, dat voel je meteen.


Veraf

27Jun07

Vandaag leef ik in de toekomst.  Ik trek me op aan wat nog komt.  Maar op een dag heb je een kantelmoment. Een punt waarop wat kwam meer is dan wat nog komen gaat.  Een verandering van zwaartepunt.  Van morgen naar gisteren.  En ik weet het niet, maar ik vrees dat dat pijn zal doen.  Ik vrees dat een moeizaam proces zal nodig zijn om te leren genieten van herinneringen en niet langer onverstoord door te marcheren naar die allesbiedende toekomst.  Ik weet het niet, maar ik vrees dat dat pijn zal doen.


Heimwee

20Jun07

In diezelfde stoel gezeten,
van tien maanden geleden.
Niks en alles is veranderd.
Vele paden zijn bewandeld.

En mijn hart, dat gaat tekeer
want het uitzicht is niet meer.
Wat het was toen ik hier kwam,
zonder weet en zonder schram.

En ik weet nu wat het is,
dat ik zocht en dat ik vond.
En ik vraag vergiffenis
Voor de band die’k heb verwond

En ik wou dat ik weer had,
wat’t verleden van me stal:
Nieuweling, de grote stad.
perspectieven, maar vooral,

’t kind van tien maanden geleden,
in diezelfde stoel gezeten.